Henri Matisse La dame en bleu 1937

La dame en bleu 1937

Dame in Blauw 

Philadelphia, Mrs. John Wintersteen Collection 

In de doeken die in de jaren na 1937 volgden, zoals Dame in Blauw, miste Matisse het evenwicht dat hij had bereikt.

Aan zijn collega-Kunstschilder Pierre Bonnard schreef hij: " Ik heb de tekening die ik nodig heb en die het kenmerkende van mijn gevoel uitdrukt.

Mijn schilderen wordt echter geremd door de nieuwe op-vattingen en gebruiken: het opbrengen van grote vlakken verf waarmee ik me moet uitdrukken; uitsluitend karakteristiek kleuren,

zonder schaduw of relief, die op elkaar moeten inwerken om licht en ruimte te suggereren. Dat past niet bij mijn spontaniteit, soms verknal ik in een minuut een hoop werk"

Dame in blauw wordt door een nauwkeurige tekening gekarakteriseerd. De fijne witte lijnen zijn in de verf gekrast, terwijl de donkere lijnen met een dun penseel of een stift getrokken zijn.

Deze lijnen definieren de grote vlakke vormen, maar geven geen relief aan.

De vrouw in het lange blauwe kleed met witte ruches zit op een zetel of sofa met zwaanvormige armleuningen. Het is onduidelijk of het zwarte vlak met de witgelijnde ruiten de vloer weergeeft of ook een deel van de zetel vormt.

De vlakke vormgeving laat geen enkele ruimtelijke verduidelijking toe.

Op de rode achtergrond hangen tekeningen, die de betekenis van dit medium voor het beeld onderstrepen.

De duidelijkheid van de tekening strookt met de afwezigheid van nuances in de kleuren geel,rood,blauw zwart en wit.

De kleur is niet boeiend genoeg om op hetzelfde niveau te komen als de getekende lijnen; ondergeschikt gemaakt wekt ze bijna een bonte indruk.

Lost in Translation

MMaxi09